//////

Wiadomości

Archive for the Autor jako problem poetyki filmu Category

Reklama internetowa Rzeszów – co zrobić, żeby była skuteczna?

 Reklama internetowa jest obecnie powszechna. Nowoczesny konsument jest zachęcany przez różne firmy, dlatego warto stworzyć reklamę, która naprawdę go przyciągnie. Aby klikalność w reklamy była większa, warto nauczyć się retargetowania. Reklama internetowa Rzeszów jest naprawdę skuteczna. Reklamy internetowa można znaleźć na stronach internetowych, e-mailach, mediach społecznościowych i wyszukiwarkach. Proste reklamy tekstowe lub graficzne wypełniają popularne miejsca docelowe banerów w Internecie. Zazwyczaj można je zobaczyć, podczas zaglądania na strony internetowe. Siła tego rodzaju reklamy jest oczywista. Można ją bowiem połączyć z rozpoznaniem marki i dobrym wyczuciem czasu. Daje to dobry wskaźnik konwersji.  Niektóre firmy korzystają też z dynamicznych reklam retargetingowych. Wykorzystują one HTML5 lub Flash i wyświetlają dokładnie takie produkty, które użytkownik przeglądał wcześniej na stronie internetowej danego sprzedawcy. Sieć reklamowa Google jest zdecydowanie najpopularniejszą platformą, ponieważ jest przystępna cenowo i łatwa […]

Profesjonalny marketing internetowy Kraków

Marketing internetowy jest bardzo ważny w prowadzeniu biznesu. Choć nie każdy przedsiębiorca aktywnie działa w sieci, to jednak w imię sukcesu swojej działalności powinien przynajmniej rozważyć skorzystanie z podstawowych narzędzi tak zwanego e-marketingu. Czym on się tak naprawdę zajmuje? Otóż przede wszystkim stanowi on wirtualny odpowiednik dobrze znanych już działań marketingowych. W tym konkretnym przypadku są one przeniesione do sieci i służą wypromowaniu konkretnych produktów oraz usług w niej dostępnych. Po marketing internetowy Kraków sięga coraz więcej przedsiębiorców. I coraz bardziej są oni przekonani, że warto inwestować w sprawnie przeprowadzoną kampanię sieciową. Jeżeli ktoś nie ma związanej z tą dziedziną praktyki, zapewne będzie mu ciężko samodzielnie zająć się takimi działaniami. Na szczęście można skorzystać z pomocy wykwalifikowanej agencji, specjalizującej się w promowaniu internetowym. Takie firmy działają nie tylko w stolicy, ale […]

IDEA CZYSTEJ KREACJI

Z jednej strony – idea czystej krea­cji (dzieło filmowe jako przejaw twórczej autoekspresji), niczym nie skrępowana swoboda inscenizacji, zacieranie granic czasoprzestrzeni poprzez stapianie w jednolitą całość zdarzeń onirycznych i realnych, tasowanie i nakładanie na siebie planów introspektywnych, ekstraspektywnych, retro­spektywnych i futurospektywnych. Z drugiej – przeciwnie – i d e.a czy­stej reprodukcji, najdalej posunięta asceza inscenizacji i rygor ścisłego przestrzegania czasoprzestrzennego statusu realnych zdarzeń filmowanych zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem, etc.Nie chodzi, wbrew pozorom, o niewytłumaczalny paradoks.  Owe wewnętrznie sprzeczne dążenia dopełniają się w granicach tego samego modelu kina autor­skiego lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. 

TWÓRCA FILMOWY

Twórca filmowy – z takim uporem flngujęcy na różne sposoby realny bieg i kształt ekranowego życia  nie’na próżno dbał na ekranie o pełne incognito i niczym cudotwórca w magicznej^czapce niewidce stwarzał idealne złudzenie własnej nieobecności. Generalne zakwestionowanie tej reguły dokona się w kinie światowym u schyłku lat pięćdziesiątych. Jedno z pierwszych takich spojrzeń w kamerę –ewenement artystyczny dużego formatu – znaleźć można w pamiętnym finale „No­cy Cabirii” Felliniego, 1957, gdy skrzywdzona Cabiria, odchodząc na zawsze, w przejmujący sposób zagląda prosto w oczy widzowi. Nowy chwyt, odmiennie zresztą wykorzystany, znajdzie się niebaJem w stałym użyciu dzięki poetyce cinema-verite, a spowszednieje za sprawą telewizji.

ROLA BADACZA

Takie nastawienie podnlotu pociąga za sobą gruntowną zmianę organizacji układu nadawczo-odbiorczego. Funkcjonuje on tutaj opierając się nie na uprzednio zainscenizowany* (spreparowanym na planie) obrazie świata dla fil­mu, lecz na zasadzie nieustannej konfrontacji dwóch porządków,z których je­den uruunamia działanie kamery i urządzeń rejestrujących dźwięk, a drugi – strumień aktywnej, toczącej się niezależnie od aktu filmowania,rzeczywisto­ści. Istotne jest przy tym nie samo zetknięcie obu tych porządków, lecz ich permanentna znaczeniotwórcza wymiana. Przykładów znakomitej realizacji takiej roli autorskiej można wskazać wiele. Od fascynującej możliwości współuczestnictwa w procesie twórczym wielkiego artysty („Tajemnica Picassa” Clouzota, 1956), poprzez zapisany w jednej bezktesnej jeździe kamery po paryskiej Bibliothśque Nationale obraz ciągłości kultury („Cała pamięć świata” Resnais, 1956), wnikliwą penetrację socjologiczną skupisk i wsp.ólnot ludzkich (np. „Hale targowe w Londynie” Andersona, 1957 czy „Pamiątka z Kalwarii” Hoffmana i Skórzewskiego, 1958),aż […]

PIERWSZORZĘDNA RACJA

Potrafi więc – poświadczyć słuszność punktu widzenia’jednej z postaci (jak w „Urzeczonej” Hitchcocka, 1945 czy w „Dwunastu gniewnych ludziach” Lumeta, 1957); dokonać generalnej korekty własnych tymczasowych ustaleń (kapitalny zabieg ujawnienia narra­cyjnej ramy snu w „Kobiecie w oknie” Langa, 1944); a nawet przyznać się ra­zem z bohaterem do całkowicie fałszywej oceny prezentowanych osób i zdarzeń jak w finale „Aktu oskarżenia” Hitchcocka, 1947 i „świadka oskarżenia” Wil­dera, 1938. Znamienny dla tej roli autorskiej absolutyzm osądu nie traci jednak swych właściwości, nawet gdy bywa zanegowany. Pierwszorzędnie ważną racją bytu autora jako mistrza opowieści okazuje się istnienie tradycji narracyjnej kina. Reguły konwencji, do których od­syła utwór z jego udziałem, są starannie respektowane.

ROLA MISTRZA OPOWIEŚCI

Podmiot autorski w roli mistrza opowieści niestrudzenie poręcza własnym autorytetem ka2dy fakt rzeczywistości przedstawionej (także fikcyjnej) i nigdy nie rezygnuje z prawa do jego wyłącznej interpretacji. Rolę tę znamy dobrze z klasycznych filmów Forda,Hawksa,Wylera, Hitchcocka, Kazana, Reeda, Leana i wielu innych. W odróżnieniu od swego historycznego prototypu, jakim była formuła aranżera filmowych przeżyć (wzbogacana później na różne spo­soby przez kontynuatorów), wykazuje ona pewną elastyczność będącą widomym świadectwem kompromisu wobec wymogów konkurencyjnej postawy badacza. Modyfikuje to poniekąd dotychczasowe reguły gry z odbiorcą. Jeśli trze­ba, mistrz opowieści zdolny jest zrezygnować z przywileju wiedzy absolutnej na rzecz daleko idącej relatywizacji spojrzenia. 

WSZYSTKIE STANOWISKA

Wszystkie cztery zademonstrowane w filmie wersje zagadkowego incydentu mają status hipotezyi ale nie ma wśród nich dwu zgodnych. Ostatnia z przed­stawionych relacji wydaje się najbardziej prawdopodobna, lecz opowieść drwa­la również można podać w wątpliwość. Wieloznaczny przebieg zdarzenia, które zaszło na drodze do Kioto, do końca pozostaje dla widza intrygującą tajem­nicą. Zamiast gotowego rozwiązania podmiot filmowy proponuje mu konfronta­cję kilku równorzędnych, wzajemnie wykluczających się wersji -‚ skłaniając do sceptycyzmu wobec każdej z nich i do zajęcia własnego stanowiska. W kinie polskim formuła autora poszukującego, prawdy o rzeczywistości znaj­duje wkrótce swój głęboki sens i oryginalne ujęcie artystyczne w twórczości Andrzeja Munka.

error: Content is protected !!