//////

Wiadomości

ROLA BADACZA

Takie nastawienie podnlotu pociąga za sobą gruntowną zmianę organizacji układu nadawczo-odbiorczego. Funkcjonuje on tutaj opierając się nie na uprzednio zainscenizowany* (spreparowanym na planie) obrazie świata dla fil­mu, lecz na zasadzie nieustannej konfrontacji dwóch porządków,z których je­den uruunamia działanie kamery i urządzeń rejestrujących dźwięk, a drugi – strumień aktywnej, toczącej się niezależnie od aktu filmowania,rzeczywisto­ści. Istotne jest przy tym nie samo zetknięcie obu tych porządków, lecz ich permanentna znaczeniotwórcza wymiana. Przykładów znakomitej realizacji takiej roli autorskiej można wskazać wiele. Od fascynującej możliwości współuczestnictwa w procesie twórczym wielkiego artysty („Tajemnica Picassa” Clouzota, 1956), poprzez zapisany w jednej bezktesnej jeździe kamery po paryskiej Bibliothśque Nationale obraz ciągłości kultury („Cała pamięć świata” Resnais, 1956), wnikliwą penetrację socjologiczną skupisk i wsp.ólnot ludzkich (np. „Hale targowe w Londynie” Andersona, 1957 czy „Pamiątka z Kalwarii” Hoffmana i Skórzewskiego, 1958),aż po’nowatorskie w swym kształcie ekranowym studia alienacji jednostki prezentowane w filmach Antonioniego (zwłaszcza „Krzyk”, 1957, oraz tryptyk „Przygoda” – „Noc” – „Zaćmienie”, 1960-1962).


Categorised as: Autor jako problem poetyki filmu


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

error: Content is protected !!