//////

Wiadomości

Wiadomości

W CENTRUM SYNCHRONII

W centrum synchronii rozwojowej kina lat czterdziestych i pięćdziesią­tych znajduje się nadal tradycyjny, spetryfikowany model widowiska zwany tu umownie – hollywoodzkim. Jego wieloletnia supremacja sprawia, że doniosłe dokonania artystyczne plasują się zaledwie na peryferiach codziennego życia filmowego, z najwyższym trudem torując sobie drogę do szerszej widowni. Twierdza, w której bronią się siły zachowawcze, jest jednak stale zagrożo­na, a inicjatywa strategiczna należy w coraz większym stopniu do oblegają­cych .Od neorealizmu począwszy, sztuka filmowa konsekwentnie upowszechnia nowy wzorzec porozumienia między autorem i widzem. Zamiast irrealizmu kinowej baśni – realistyczne spojrzenie na sytuację człowieka w świecie. Zamiast wi­zji sztucznie uproszczonej – wizja wielowymiarowa i dramatycznie skompliko­wana (spośród wielu przykładów: jakże gorzka w swej wymowie parodia happy endu w finale „Cudu w Mediolanie”, 1950).


Categorised as: Autor jako problem poetyki filmu


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

error: Content is protected !!